یادبود

1 هفتمین شب درگذشت

بلند آشیان، مرحوم

علیرضا زرمینا

ع   عود می سوخت ولی چشم و لبش خندان بود   

     عطر جانش همه، آرامش روح و جان بود

ل   لبش از شادی و امّید سخن سر می داد         

     نفسش عین قرار و تپش و سامان بود

ی   یک دم آن مرد ندیدم به خمی در ابرو            

     خُلقِ خوش، روی گشاده، صفت ایشان بود

ر   رسم چرخ فلک این است که گل می چیند       

     ساعت عرش، چقدر عقربه اش میزان بود

ض   ضامنِ خصلت انسانیت و آگاهی                   

     در عمل، راهنمای گهرِ ایمان بود

ا     از هنر داشت هزاران به تن و جان و مقام         

     قبله و حاضر و ناجی به رهِ پیچان بود

ز    زر و الماس اگر معدن و کوهی دارد                 

     همّتِ کشف و حصولش، قدمِ ایشان بود

ر   روح او مخزن راز و بدنش فرمانبر                     

     هم به روز و شب سختی، وسط میدان بود

م   ماه را در شبِ ابری اگرت بود نیاز                   

     رویِ او چارۀ کارِ گذر از طوفان بود

ی   یادگارانِ وی اینک چو خودش بر چشم اند       

     آنکه تقدیرِ جهانش سفرِ پایان بود

ن   نام و یادی که سراسر، در و دیوار گرفت          

     همه از عشقِ گلِ سرسبد ایران بود

ا   آنچه با اشک، روان شد ز سر و رویِ قلم            

     قطره ای خون، ز جِراحاتِ دلِ "تابان" بود

#محمد_رزاقی (#تابان)