عشق، انسانیت، زندگی

بالین تو شد سر خط دنیای دگر افراشت مرا ز خاکِ صحرای دگر آری تو ز آسمان نزول یافته ای بر عمق دل من و به دل های دگر در کسوت آدمی درآمد همه جان زان پس به پی ِ بنای فردای دگر از قافلۀ عشق تو بیرون نشدم با صد خم زلف و چشم گیرای دگر حاصل به کنارت شده اینک دو گهر یک پا بنشسته عقل و دل، پای دگر همواره نفس به گوش من دار گسیل جان بخش! جهان من، مسیحای دگر! "تابان" به سپاس این روز بزرگ ره زد ز شع...

ادامه مطلب