عشق، انسانیت، زندگی

فیلم -تئاتر "آینه های روبرو" روایت درد بی درمان آدمی یعنی عشق بی سرانجام است. جدا از تکنیک و متن و کارگردانی (محمد رحمانیان) و اجراء (درخشش آسمانی پر از ستارۀ بازیگری) و در واقع تحلیل و نقد فنی-هنری این فیلم-تئاتر، آنچه مخاطب هنگام تماشا به آن مبتلا می شود، درد حاصل از نامردمی آدمی است. هر چند که تکرار تاریخ بشر است، اما به گونه ای ملموس و نافذ، با تلنگرهایی از جنس نقد قدرت و سیستمی که البته به نگارش نویسنده (بهرام بیضایی) قصه ای است که آغاز آن مربوط به سالهای پس از کودتای 28 مرداد و حاصل آن در سالهای منتهی به انقلاب 57 است. " نُزهت "، به معنی پاکی و پاکدامنی، نام شخصیت زن ماجرا است که از قض...

ادامه مطلب