شاه خوبان و خداوند کلام آمده بودچون شرابی که ز انگور به جام آمده بودجای جای وطن از داشتنش می باليددر سپهر هنرش ماهِ تمام آمده بودراویِ قصهٰ انسانیت و بیداری آدمیت ز بيانش به مقام آمده بودیا

سحر در راز بودم پيشاني بر خاكستايش بر لبو تصويري در خيالگيسوانتخنده اتبر هم و باز شدن پلكهايتتمام ايمانم را شستمن هر روزبراي شستن ايمانمپنج نوبتبه خاك مي افتممحمد رزاقي (تابان)#محمد_رزاقي (#تابان)

خاطرت حک شده در نقطه به نقطۀ دل مندانۀ نام تو در ریشه و خاک و گِل منشده آیا که دمی نیک بیاندیشی و بعدبنمایی ز لبت قند و نمک حاصل من؟یا شبی جام به دست، رقص کنان پیش آیی

دلتنگی ام را خاک می کنمنام تو را می کارممی دانمفردا سبز خواهد شدوقتی به اردیبهشت دستان توایمان آوردم

آسمان در دل غمی دارد تو دانی یا که نه؟ گوید آیا از دلش باران کشانی یا که نه؟

پرده را از روی زیبا پاره کناین بشر با آن هنر بیچاره کنتا توانی غمزه بر اندام ریزبعد از آن حال مرا نَظّاره کن

بگذار تا در این شبهای بی پایانبه جرعه ای اندوه میهمانت کنمبگذار پنجره ای را بگشایم که نیمه شبها آوای غمناک دریا را میخواند

مرا با سوز جان بگذار و بگذر اسیر و ناتوان بگذار و بگذر

یاد از آن ایامِ طفلی و غم و مهر و سرور یا ز دوران جوانی سربلند و پر غرور

مِي ز جامِ روي تو بر خستگي ها مي زنم آرزوي ياد تو بر گوي فردا مي زنم

نقطه ها را یار من روزی به طنازی گرفت هر کجا را دید لازم نقطه را بازی گرفت

صدایت دلم را چنگ می زند نگاهت به آتشم می کشاند نامت ویرانم می کند و تاب همه اینها به یک چیز ممکن است بررسی از مرجع خیالت طبق کپی رایت محمد رزاقی (تابان)

گفتا که فقط تو را دلم می خواهد زان جام، شرابِ دم به دم می خواهد

یک بار دگر سیب از آن باغ محبت بر شانۀ بی رونق این بی هنر افتاد

در تمام زندگانی بررسی از مرجع مهربانی طبق کپی رایت پیشه کن در هر آداب و بیانی، بررسی از مرجع مهربانی طبق کپی رایت پیشه کن

در خیابان بررسی از مرجع چشمانت طبق کپی رایت کافه ای نیست که در آن مست نکرده باشم. محمد رزاقی (تابان)

بی خوابی است یا سحرخیزی نمی دانم فقط می دانم که دلیلش تویی. محمد رزاقی (تابان)

چه می چسبد! کمی چای و کمی باران، کمی هم ... دوای درد بیماران و تیماران، کمی هم ...

در ورق های پارۀ تاريخ که ناشتا به خوردمان داده اندو یا قابهایی که به تماشای آن امروز میهمان مان می کنندآدمهاي بدبه دست، جام شراب و کنار، رقاصه و به دیگر دست، ران مرغكانیا به گردن، دراز آویز زینتی و زن هاشان با سرهای بازامانوكيسه هاي روزگار، همان آدمهاي غيور دیروزراهنما به دست، شعار بر لب و تیترهای آ...

بالین تو شد سر خط دنیای دگر افراشت مرا ز خاکِ صحرای دگر آری تو ز آسمان نزول یافته ای بر عمق دل من و به دل های دگر در کسوت آدمی درآمد همه جان زان پس به پی ِ بنای فردای دگر از قافلۀ عشق تو بیرون نشدم با صد خم زلف و چشم گیرای دگر حاصل به کنارت شده اینک دو گهر یک پا بنشسته عقل و دل، پای دگر همواره نفس ب...